زاهدی گوید: جواب چهار نفر مرا سخت تکان داد...

اول مرد فاسدی از کنار من گذشت و من گوشه لباسم را جمع کردم تا به او نخورد. او گفت‌ای شیخ خدا می‌داند که فردا حال ما چه خواهد بود!

دوم مستی دیدم که...
افتان و خیزان راه می‌رفت به او گفتم قدم ثابت بردار تا نیفتی. گفت تو با این همه ادعا قدم ثابت کرده‌ای؟

سوم کودکی دیدم که چراغی در دست داشت گفتم این روشنایی را از کجا اورده‌ای؟ کودک چراغ را فوت کرد و ان را خاموش ساخت و گفت: تو که شیخ شهری بگو که این روشنایی کجا رفت؟

چهارم زنی بسیار زیبا که درحال خشم از شوهرش شکایت می‌کرد. گفتم اول رویت را بپوشان بعد با من حرف بزن.

گفت من که غرق خواهش دنیا هستم چنان از خود بیخود شده‌ام که از خود خبرم نیست تو چگونه غرق محبت خالقی که از نگاهی بیم داری؟
 

 منبع: عصر ایران

استاد کریستین تيسير  (فرانسه)
همه ما تصویر اساتید بزرگ ژآپنی را در ذهن داریم ؛ با لباس سنتی تقریباً ناملموس و به طور خلاصه ، متعلق به یک دنیای دیگر ، یک عصر دیگر.
ما دوست داشتیم بدانیم « استاد بزرگ هنرهای رزمی » در عصر حاضر کیست ؟ زندگی روزمره او چگونه است ؟ چه بینشی نسبت به زندگی دارد ؟ چگونه در جامعه قرن 21 شکل می گیرد ؟ از همین رو با استاد تیسیه ، یکی از بزرگترین کارشناسان فرانسوی در همه هنرهای رزمی ملاقات کردیم . در ونسن ، در کافه کنار باشگاه او ، ما راجع به همه چیز به خصوص هنرهای رزمی بحث کردیم.
کریستین تیسیر با بدنی صاف و کشیده در نشستن و راه رفتن و همچنین جابجایی های ظریف ، بزرگ منشی مخصوص مردان بزرگ را به نمایش می گذارد . نگاه روشن و عمیق او که بی انتهاست بر جذابیت او می افزاید . با این حال او انسانی ساده و فروتن است .استاد تیسیر در این گفتگو قبل از اینکه به بررسی دقیق کار رزمی و هدفش در هنرهای رزمی بپردازد ، حکایت زندگی خود را برای ما نقل می کند.

زندگی یک استاد بزرگ هنرهای رزمی در سال 2008 چگونه است ؟
قبل از هر چیز باید یک کارشناس و خبره شویم ، یعنی یک زندگی حرفه ای طولانی داشته باشیم . من تقریباً45 سال است که آی کی دو کار میکنم ، علاوه بر مدت اقامتم در ژآپن در تمام این سالها هر روز تمرین می کردم تا به یک تسلط برسم

از وقت خود چگونه استفاده میکنید ؟
همه دوشنبه ها و سه شنبه ها در باشگاه هستم . بجز این دو روز در پاریس من در ( وار ) زندگی میکنم من میبایست از 50 کشور بازدید کنم اما بعلت محدودیت زمان مجبورم تعدادی از آنها را رد کنم ، من سفرهایی را که ادامه نداشته باشد دوست ندارم ، یکبار رفتن هیچ فایده ای ندارد.

پس از 45 سال کار رزمی ، فکر میکنید هنرهای رزمی چه دستاوردی برای شما داشته است ؟
میتوان ساعتها درباره آن صحبت کرد ولی فقط می گویم که احساس خوبی دارم . من نسبت به مسیری که در پیش گرفته ام هیچ تردیدی ندارم.

بنابراین هنرهای رزمی ، آرامش را برای شما هدیه آورده ؟
بله ، می توانیم همه آن را در آرامش خلاصه کنیم . ( او می اندیشد ) به طوری که همیشه از اینکه میتوانیم ادامه دهیم ، دوست داریم بهتر و بیشتر زندگی کنیم. اما انتظار خاصی نداریم . امروز خوب است ، فردا خوب خواهد بود ، و اگر طور دیگری شود باز هم خوب خواهد بود. من این طور استدلال میکنم . من نگرانی خاصی ندارم.

آیا پس از این همه سال ، داشتن انگیزه یک چیز بدیهی است ؟
در هنرهای رزمی ، وقتی زیاد کار کنیم ، مشکل حفظ انگیزه و هیجان درونی است . برای حفظ شور و نشاط باید از نظر فیزیکی در حد مطلوبی باشیم ، بنابر این باید به خیلی چیزها توجه کنیم . وقتی روی تاتمی می رویم باید علاقه به کار کردن و برقراری رابطه داشته باشیم . باید همیشه علاقه مند به خلق کردن باشیم . بنا بر این من مجبورم که تغییر کنم ، تحقیق و جستجو کنم تا چیزهای جدید بیاموزم .

عقیده شما راجع به انتقال آموخته ها به دیگران چیست ؟
یک نکته اساسی است . در کلاس با 20 ، 40 ، 100 و یا 400 کارآموز به یک شکل آموزش می دهم ، برخی افراد استعداد بیشتر و برخی استعداد کمتری دارند . دو نفر را در نظر بگیریم که در یک زمان و با شرایط سنی برابر آی کی دو را شروع می کنند و در یک سطح هوشی قرار دارند ، اگر یکی از آنها به لحاظ فیزیکی در شرایط بهتری باشد بعد از ده سال به لحاظ تکنیکی توانایی بیشتری خواهد داشت . اما به لحاظ درونی معلوم نیست که این پیشرفت حاصل شود ، او ممکن است در کار خود خودخواه و متکبر باشد و دیگری که به اندازه او سعی و تلاش میکند اما در فرم به اندازه او زیبا نیست شاید پیشرفت درونی بیشتری داشته باشد، با دیگران بهتر ارتباظ برقرار کند و در باشگاه شور و نشاط ایجاد کند . از بازده و قابلیت فیزیکی نمی توان زیاد سخن گفت . یک قابلیت ، معنی واضحی ندارد. چه قابلیتی ؟ فیزیکی یا تکنیکی یا اخلاقی در برقراری ارتباط ؟

در کار رزمی دانستن چه چیز خیلی اهمیت دارد؟
فراد همیشه نمیدانند برای چه رزمی کار می کنند. بعضی ها فکر می کنند هدف ، رسیدن به یک سیستم دفاعی است . این خیلی خوب است و می توان روی همین هدف باقی ماند و بعضی دیگر فکر می کنند که رزمی یک راه وروش و مسیر است و یک مجموعه فلسفی پشت آن قرار دارد . به نظر من از همه مهمتر آن است که بدانیم وقتی یک راه وروش را کار می کنیم سعی می کنیم اصولی را ادامه دهیم که اصول انسانی هستند و همیشه وجود داشته اند.

 تا کجا می توان پیشرفت کرد ؟
وقتی اصول را توسعه دهیم محدودیتی در پیشرفت وجود ندارد . هر قدر بیشتر کار رزمی انجام دهیم ، تکنیک ظریفتر می شود و بیشتر به سمت چیزهایی که اساسی و ساده هستند پیش می رویم.چیزی که در ابتدا مبهم بود و نمیشد به آن دست یافت خیلی واضح می شود.از آن موقع بع بعد می توان چیزهایی را انجام دهیم که به نظر غیر ممکن می رسیدند. این مسئله به یک چیز دیگر برمی گردد: در هنر رزمی لازم است بین قابلیتهای خود و آنچه که دوست داریم انجام دهیم تناسب و هماهنگی ایجاد کنیم . اگر رویای انجام کاری را داریم بدن هم باید قابلیت انجام آن را داشته باشد . در غیر این صورت در رویا باقی می مانیم.

شما یکی از معدود دان های 7 غیر ژآپنی هستید که توسط هومبو دوجو به رسمیت شناخته شدید ، فکر می کنید چیزی بیشتر از دیگران در شما وجود داشته باشد ؟
خیلی صادقانه باید بگویم که چنین چیزی را سراغ ندارم . من به این فکر نمیکنم که چرا همه مردم نمی توانند « کریستین تیسیه » بشوند . من استعداد ویژه ای ندارم . من به طرز ویژه ای انعطاف پذیر و قوی نیستم . هر کسی می تواند به سطح من برسد . مشکل دیگری که وجود دارد آن است که کاری را که انجام می دهیم دوست داشته باشیم . انسانهای خیلی خیلی خیلی با استعداد وجود دارندکه خیلی سریع پیشرفت می کنند اما پس از 2-3 سال رشته خود را تغییر می دهند . آدمهای خیلی با استعداد خیلی زود خسته می شوند  .

سازمان و تشکیلات آیکيدو (ادامه)

استیون سیگال (آمریکا شمالی)
استیون سیگال در 10 آوریل 1951 در لانسینگ میشیگان آمریکا چشم به جهان گشود. پدرش کنتارو سیگال انگلیسی و مادرش پاتریشیا با اصلیت ایرلندی، کاتولیک بودند. پدر استیون معلم ریاضی دبیرستان و مادرش تکنسین اتاق عمل بود.
استیون کوچک پسری خوش زبان و زیرک و با اعتماد به نفس بود. وقتی هفت سال داشت به تقاضای دوست پدرش در یک فیلم ایفای نقش کرد. او از همان دوران کودکی به ورزشهای رزمی ژاپنی علاقمند شد.
استیون در عین حال که کم سن و سال بود اما رفتاری بزرگانه داشت و همچون یک فرد عاقل فکر می کرد و حرف می زد.
او در مدرسه نیز از بهترین شاگردان کلاس به شمار می رفت. مادر و پدرش برای ایجاد یک زندگی بهتر تصمیم گرفتند به لس آنجلس کالیفرنیا نقل مکان کنند. از این رو استیون دوران دبیرستانش را در لس آنجلس گذراند و همانجا نیز تحت تعلیم استاد هنرهای رزمی رود کوبایاشی قرار گرفت و چند ورزش رزمی ژاپنی از جمله کاراته و آبکیدو را آموخت. در حقیقت با ورود به کلاس این استاد، گویی وارد فرهنگ آسیایی شد و تحت تاثیر سنتهای ژاپنی قرار گرفت.
در سال 1974 در حالیکه 23 سال بیشتر نداشت به درجه حرفه ای در ورزش آبکیدو رسید.پس از فارغ التحصیلی از مدرسه برای یافتن شغل به هر کجا سر زد تا بالاخره در رستوران کینگ برگر کاری پیدا کرد.او به دانشگاه رفت و در رشته تاریخ به تحصیل پرداخت و بعد از پایان تحصیلاتش راهی ژاپن شد. در آنجا با دختری به نام آیاکو فوجیتانی آشنا شد. پدر آیاکو مدرسه تعلیم هنرهای رزمی داشت.

استیون با آیاکو ازدواج کرد و صاحب دو فرزند دختر و پسر شد. او تحت تعلیم پدر آیاکو قرار گرفت و چند هنر ورزشی ژاپنی را آموخت. متاسفانه پدر همسرش قمارباز و مشروب خوار بود و استیون از رفتار و اخلاق او ناراحت می شد، لذا تصمیم گرفت به آمریکا بازگردد. آیاکو نیز حاضر به زندگی در آمریکا نبود و از استیون جدا شد. او به نیومکزیکو رفت و یک مدرسه هنرهای رزمی ژاپنی در آنجا باز کرد.
بعد از مدتی دوباره برای کسب تجربیات بیشتر به اوزاکای ژاپن رفت و این بار ورزش های دیگری را از رشته کاراته آموخت. او درباره آن روزگار می گوید: به خود افتخار می کردم که در ژاپن به آموزش هنرهای رزمی می پردازم.
او علاقه زیادی به فرهنگ و سنت ژاپنی ها پیدا کرده بود. سیگال به آمریکا بازگشت و در بوربانک کالیفرنیا به بازگشایی یک مدرسه ورزشی اقدام کرد. او اولین فیلمش را با نام فراتر از قانون یا نیکو در همان دوران بازی کرد و مورد توجه کارگردانان مشهور قرار گرفت و به او لقب (هنرمند قهرمان) دادند. او دستمزدهای بالایی دریافت می کرد زیرا بدل نداشت و خودش کارهای سخت و خطرناک را یک تنه در فیلم  ایفا می کرد.پس از مدتی با (آدریان لاراسا) هنرپیشه*هالیوود ازدواج کرد. اما این ازدواج دوامی نداشت. بعد از مدتی با کلی لبروک هنرپیشه و مدل هالیوود آشنا شد و علیرغم اینکه حاصل این ازدواج سه فرزند بود اما این ازدواج نیز فرجام خوشی نداشت و به جدایی ختم شد. سیگال برای فرزندانش یک پرستار گرفت. آریساولف فقط پرستار فرزندان سیگال نشد بلکه به همسری او درآمد و صاحب یک فرزند شدند. دو فرزند سیگال که ثمره ازدواج اول وی بودند بعد از بزرگ شدن تصمیم گرفتند نزد مادرشان به ژاپن بروند. آنان دین بودایی را برگزیدند و به ژاپن بازگشتند. اما بقیه فرزندان سیگال در لس آنجلس مشغول به زندگی هستند. سیگال در طول سالهای 1998 به بعد در چند فیلم اکشن و پلیسی ایفای نقش کرد. مدتی نیز به تبلیغ چند نوشابه انرژی زا و روغن های مکمل ورزشی پرداخت.
کمپانی موبایل اورنج SA آمریکا نیز از چهره سیگال برای تبلیغات محصولاتش استفاده کرد.سیگال کم کم بازیگری را کنار گذاشت و وارد تجارت شد. بعد از طوفان مصیبت بار نیواورلئان، استیون سیگال تصمیم به باز سازی این شهر گرفت. او می خواهد یک فیلم در نیواورلئان بازی کند و به این ترتیب موجب بازسازی این سرزمین طوفان زده شود.پروژه جدید او (شاهزاده هفت تیرکش) نام دارد. موضوع فیلم کم غم انگیز است از این رو استیون سعی دارد از صحنه های غم بار این شهر استفاده کند و فیلم خود را بسازد و در آن ایفای نقش داشته باشد. حتی موسیقی این فیلم هم قرار است توسط سیگال تنظیم شود و عایدی فروش بلیت این فیلم صرف مردم نیواورلئان شود.

کوتاه از زندگی سیگال
او اولین آمریکایی بود که ورزش آبکیدوجودو را در ژاپن آموخت.
صاحب کمربند مشکی در کاراته و آبکیدو است.
گیاه خوار است و گوشت نمی خورد.
او علاقه زیادی به نواختن موسیقی با گیتار دارد و چند سبک موسیقی را با گیتار ابداع کرده است. او یک معلم موسیقی داشته که جامائیکایی بوده و آموزش موسیقی خود را مدیون معلمش است.
خانه*ای در سانتا اینز با دویست هکتار مساحت دارد و در حیاط خانه اش به پرورش درخت انگور پرداخته است.
مدتی بادی گارد بوده و به کارهای بدلکاری می پرداخته.
استیون سیگال در حین تمرین با شون کانری، مچ دست وی را شکست و به وی آسیب رساند.
از دوستان صمیمی جکی چان و پادشاه کارل گوستاو سوئدی است.
در سال 2005 آلبوم موسیقی خود با نام (از دل غار کریستال بخوان) را وارد بازار کرد.
علاقه زیادی به حیوانات دارد و حامی حمایت از حقوق حیوانات است. او در گوشه ای از حیاط خانه اش انواع حیوانات خانگی را نگهداری می کند.
_ چند مدرسه زنجیره ای آموزش هنرهای رزمی در ایالتهای مختلف آمریکا بر پا کرده است.
علاقه زیادی به جمع آوری گیتار در مدل های مختلف و شمشیرهای سامورایی دارد.
به او استاد استیون و یا استاد آبکیدو نیز می گویند.
تسلط کامل به زبان ژاپنی دارد.
به نظریه تناسخ بوداییان معتقد است.
کتابی در زمینه نکته های هنرهای رزمی ژاپن به رشته تحریر درآورده است.
نیمه جان، نفوذناپذیر، ساعت، آتش زیر خاکستر، خارجی، امروز خواهی مرد، ماموریت در تایلند، زخم های التیام ناپذیر، خروج برای یک قتل، بیل وحشی، نیکو، جاسوس بیگانه، میهن پرست و خارج از دسترس از جمله فیلم های استیون سیگال است.

 سازمان و تشکیلات ای کی دو

ورزش "آیکیدو" دارای تشکیلات فامیلی می باشد، به این معنا که سرپرستی، مدیریت و سازماندهی این رشته از طریق پدر به فرزند خود منتقل می شود و علت این انتقال ایجاد هماهنگی و پیوستگی بین فنون این ورزش با موسس آن استاد «موریهه اوئشیبا» می باشد، لذا پس از درگذشت استاد «موریهه اوئشیبا» مدیریت و اداره تشکیلات مرکزی به فرزند ایشان استاد «کیس شومارو اوئشیبا» (Kisshomaru Ueshiba) انتقال یافت. در حال حاضر بیش از هزاران مربی زیر نظر استاد «کیس شومارو» در کشور ژاپن و دیگر ممالک در حال تعلیم این سبک رزمی می باشند. در ضمن لازم به ذکر است که باشگاه مرکزی «آیکیدو» در شهر «شین جوکو» ژاپن (Shin Juku) قرار دارد به نام "Hombu Dojo" که سمت مدیریت آن را استاد «موریترو اوئشیبا» فرزند کیس شومارو به عهده دارد. آیکدو یک هنر است نه یک روش برای زد و خورد. نقطه بارزی که آن را مخصوصاَ با رشته های رزمی دیگر متمایز میکند حس انسان دوستی و احترام (به هم نوع , طبیعت , قانون , عقاید , ... ) و سلامتی میباشد. در بسیاری از ورزشها آسیب های زیادی وارد میشود ولی در این رشته به دلیل پیش فرض صحیحی که در آن میباشد و" به دلیل اینکه براستی ورزش برای سلامتی است", نه تنها آسیب دیدگی پیدا نخواهید کرد بلکه از بدنی سالم بهرمند خواهید شد , چرا که به مفاصل خود شناخت کافی پیدا خواهید کرد . و اگر شما بدنی سالم داشته باشید و از ارزش و قدرت آن آگاه باشید, ضمن اینکه آمادگی جسمانی خواهید داشت, طعم خوش زندگی را در طول مدت زندگی بواقع حس خواهید کرد. آی کی دو نه تنها یک هنر رزمی است, بلکه یک ورزش روحی نیز میباشد, و این دو مکمل یکدیگر هستند, چون تکنیک های این رشته از روی فکر برخاسته, بنابراین برای استفاده مدام باید از فکر استفاده کرد, در مجموع یک تمرین کامل فکری است , و ذهن شما را همیشه آماده نگاه میدارد, و کاری که از روی فکر باشد کمتر اشتباه میکند. پس با استفاده از آیکیدو هم فکر سالم و هم بدن سالم خواهید داشت.

کیشومارو وشیبا -
کیشومارو وشیبا فرزند سوم موریهه وشیبا ( موسس و بنیانگذار هنر رزمی آی کی دو ) در روز 27 ماه ژوئن سال 1921 در آیا به واقع در توکیو به دنیا آمد .وی از دوران جوانی به آموزش آی کی دو نزد پدر مشغول شد و در تمام امور مربوط بی آی کی دو ، پدر را یاری می کرد و دستیاری لایق و شایسته برای او بود . پس از پایان جنگ و در سال 1948 که بنیادی آی کی کای در قالب وزارت فرهنگ به عنوان تنها مرجع رسمی آی کی دو توسط دولت ژاپن به رسمیت شناخته شد ، استادموریهه وشیبا کلیه ی مسئولیت امور مربوط به آی کی دو را از جمله رشد وگسترش آن را به عهده ی او محول کرد و خود تصمیم گرفت تا در دهکده ای در خارج از شهر توکیو اقامت کند و در تنهائی به رموز عمیق نهفته در آی کی دو دسترسی یابد ، در انجا بود که اومعبد آی کی را بنا نمود کیشوما رو وشیبا به عنوان شخص مسئول تصمیم گرفت تا آی کی دو را به عمومیت بخشد ، اوایجاد درک درست از آی کی دو را به عنوالن هدف خود برگزید و با این هدف اقدام به تعیین چهار چوبی برای آموزش و توسعه ی آی کی دو کرد . او در سال 1960 به سمت سرپرست هومبودوجو گمارده شد و خود را وقف پیشبرد آرمانهای پدر کرد .وی در سال 1967 به سمت رئیس آی کی کای ژاپن منصوب شد . کیشومارو وشیبا بعد از مرگ پدرش لقب دوشو را به عنوان وارث دریافت نمود و اقدامات شایسته ای را در طول مدیریت خود در جهت پیشبرد اهداف خود انجان داد . از جمله ی این اقدامات این است که وی در سال 1989 در بازیهای جهانی کارلس روهه ی آلمان غربی آی کی دو را به دنیا معرفی کرد و سال بعد در شهر میلان 20 ساله شدن آی کی دو را جشن گرفت به خاطر سزاواریها و خدمات ارزنده اش به آی کی دو امپراتور ژاپن هیروهیتو به او نشان هانجوهوشو را اعطا کرد. در سال 1990 وزیر آموزش و پرورش به او مدال طلای ملی را هدیه کرد . بعد از آن شهر داران شهرهای لوس آجلس – نیویورک – پاریس – هونولولو – کوله – کلید شهر او را به او دادند .دانشگاه پلی تکنیک والنسیا بخاطر آشنا شدن مردم اروپا با نوعی ورزش جدید و انسانی به او لیسانس افتخاری اهدا کرد .

کیشومارو وشیبا به خاطر آن که آی کی دو را بیشتر به مردم بشناساند چند کتاب با عنوانهای زیر :
-1تاریخ تأسیس آی کی دو
-2 روح آی کی دو
-3آی کی دو
نوشت که به چندین زبان زنده ی دنیا ترجمه شده است .کیس شومارو وشیبا بیش از پنجاه سال عمر خود را وقف ترقی هنر رزمی آی کی دو نمود .او در سال 1997 در سن 76 سالگی به علت کهولت سن سمت خود را به فرزندش موری ترو وشیبا واگذارنمود.

 موری ترو وشیبا
موری ترو وشیبا فرزند کیشومارو وشیبا در سال 1951 میلادی متولد شد او در ایام نوجوانی آ ی کی دو را در نهایت علاقه و کوشش نزد پدرش شروع نمود و در ایام جوانی به عنوان جانشین ریاست آی کی کای انتخاب شد . در سال 1978 به اتفاق دو نفر جهت شناساندن آی کی دو به خاورمیانه سفر کرد و وی سپس به سمت مدیر اجرائی اداره ی کل آی کی دو منسوب گردید و فعالیت چشمگیری در جهت پیشبرد اهداف آی کی دو از خود نشان داد او مباشری دلسوز و فعال برای پدر نیز بود. در سال 1997 بعد از استعفاء پدر به سمت ریاست آی کی کای منسوب گردید در همین سال سمینار آی کی دو را در ماه اگوست در بازیهای جهانی که در شهر لاهیتی فنلاند برگذار گردید بر پا نمود که در حدود 40 آی کی دوکار از 8 کشور عضو فدراسیون بین المللی آی کی دو در این سمینار شرکت داشتند.

استاد کنجی تومیکی
در پاییز سال 1926 کنجی تومیکی توسط دوستش هیده تارو نیشیمورا (Hidetaro nishimura) در شهر توکیو با موریهی اوشیبا آشنا شد.
تومیکی ناگهان تحت تاثیر تکنیک های آیکیدوی اوشیبا قرار گرفت و شیفته آن ها شد، تکنیک هایی که با تکنیک های جودو متفاوت بود] کنجی تومیکی شاگرد ارشد جیگارو کانو بنیانگذار جودو بود[ ولی تاثیری عمیق بر تومیکی گذاشته بود.
پس بعد از آن هر روز با بردار کوچکترش - کنسابورو (kensaburo)- به دوجوی اوشیبا در گوتاندا (gotanda) رفت و به آموختن فنون اوشیبا مشغول شد.
در تابستان سال 1927 تومیکی به آیابه (Ayabe) رفت، زیرا اوشیبا به آنجا نقل مکان کرده بود. تومیکی در آنجا به مدت یک ماه با اوشیبا تمرین کرد. در این زمان اوشیبا با وی در رابطه با استادش سوکاکو تاکدا (Sokaku Takeda) موسس "دایتو ریو آیکی جوتسو" صحبت کرد. تومیکی که یک هنر جوی تحصیل کرده بود، شروع به مطالعه کتاب مذهبی اموتو (Omoto) کرد. ( اعتقاد اوشیبا در آن زمان). پس از بازگشت به توکیو، تومیکی توانست با افتخار جای اوچیرو اینو (Yoichiro Inoue) دستیار تمرین (uke) را بگیرد.
بعد از مدتی تومیکی معلم یک دبیرستان در شهر زادگاهش شد و تمرین آیکیدو را گهگاهی در طول تعطیلات انجام می داد. در سال 1934 او از شغلش کناره گرفت و به توکیو بازگشت، جایی که در آنجا خانه ای به فاصله یک دقیقه از دوجوی اوشیبا ( کوبوکان kobukan) گرفته بود و در آنجا با جدیت به فرا گرفتن آیکیدو ادامه داد.
در همان سال او یکی از صاحب منصبان ارتش ژاپن شد و با اجازه اوشیبا به عنوان آموزگار سبک آیکی جوتسوی وی به مانچوکو(Manchukuo) رفت. تکنیک های وی مشتاقانه توسط رییس صاحب منصبان، هیدکی توجو (Hideki tojo) مورد تمجید قرار گرفت.
در ماه مارچ سال 1937 به مدرس موسسه ی دایدو (Daido) که در مانچوکو تاسیس شده بود، منصوب شد. تقریبا یک سال بعد یعنی در بهار سال 1938 به دانشگاه تازه تاسیس کنکوکو(Kenkoku) منتقل شد و به عنوان مدرس درس جدیدی در آیکی بودو (این نام در آن موقع توسط اوشیبا روی آیکی جوتسو گذاشته شده بود) منصوب شد.
در این دوره تومیکی پیشرفت زیادی در تحقیقاتش به دست آورد و کتاب ها و مقالات گوناگونی مانند کتاب "آینده ی راه نرمی و طریقت آی کی (The future of judo and aikibudo)" را نوشت.
کتاب فوق که در سال 1937 نوشته شده بود اهمیت راه نرمی و طریقت هنر رزمی آیکی بودو را شرح می داد. او با نوشتن کتاب این کتاب توانست شناخت و حمایت بسیاری از رزمی کاران مانند جیرو نانگو(Jiro Nango) دومین رییس کودوکان(Kodokan) را به دست آورد.
با تلاش های شاگرد مورد علاقه اوشیبا- پروفسور کنجی تومیکی- آیکی بودوی اوشیبا به یک طریقت رزمی قابل آموزش به همگان تبدیل شد.
بین سال های 1940 و 1942 اوشیبا از مانچوکو دیدن کرد و از نمایش آیکی بودو در آنجا لذت زیادی برد. در سال 1940 اوشیبا سیستم طبقه بندی کمربندی آیکی بودو را بنا نهاد و تومیکی را به عنوان اولین دان 8 خود انتخاب کرد.

آی کی دو برای بانوان

درباره اين بخش از آی کی دو خيلي كم صحبت شده است. بديهي است كه در اين هنر جايي براي بانوان وجود دارد ولي در بيشتر باشگاه هاي جدايي ميان زن و مرد چه در تمرينها و چه در معيارهاي درجه بندي وجود ندارد. به دليل فلسفه عدم سلطه جويي در اين هنر، هيچ نوع محدوديت سني براي بانوان پيش بيني نشده است و سالخوردگان مي توانند همچون جوانان با سلامت كامل به اين ورزش بپردازند. در اين هنر تخصص از راه قابليت هاي فني مشخص مي گردد نه قدرت. در توميكي آی کی دو بانوان نيازي به شركت در تانتو راندوري و راندوري كيوكي ندارند. در حقيقت بانوان در اين مكتب تشويق مي شوند تا در وضعيت هايي كه مستلزم مقاومت كمتر هستند شركت كنند. هدف از حذف ملاحظات سني كمك به درك آنان در درك اين هنر و پيشرفت تكنيكهايشان در يك محيط واقعي است. در كريوهاي گوناگون، كه در آنها ظرافت حركات و مهارت تكنيكي بيشترين ارزش را دارد بانوان واقعاً آنچه را كه جست و جو مي كنند مي يابند. تمرين به صورت محتلف دوچندان سودمند است. اين تمرينها به بانوان مي آموزند كه چگونه با استفاده از تكنيكهاي خالص به شخصي كه از نظر جسمي از آنان قوي تر است برتري يابند و به مردان نيز مي آموزد كه تكنيكهاي خود را با وضعيتها سازگار كنند و از اصول اوليه آی کی دو پيروي نمايند. يك بانوي انگليسي كه صاحب دان 4 است آنچه را گفته شد به شرح زير خلاصه كرده است: «انتخاب آی کی دو از ميان ديگر هنر هاي رزمي براي من به عنوان يك زن، به دليل تأثير خاص آن و نيزاين حقيقت بوده است كه اين مهارت مي تواند بدون داشتن عضلات قوي يا از دست دادن ظرافت به دست آمد.

آیکیدو برای خردسالان و کودکان

حضور خردسالان در كلاسهاي رزمي, هميشه يكي از مسائل جالب و قابل بررسي بوده است. شايد اكثر قريب به اتفاق مربيان، بارها با اين صحنه مواجه بوده اند كه پدر يا مادري به همراه فرزند خود از کلاسشان ديداری داشته و كنجكاوانه درباره حضور فرزندشان در آن كلاس رزمي, سوالاتي پرسيده اند. بسياري از سوالات در جهت شناخت بيشتر از اين رشته و انجام مقايسه آن با ساير رشته ها می باشد. در نهايت نگرانی خانواده ها يافتن محيطی سالم و مفرح برای ورزش فرزندانشان است. بر همين اساس، ثبت نام هنرجويان جوان در يک کلاس رزمی می تواند جنبه های متفاوتی داشته باشد که در زير به آن می پردازيم.

اولين نكته اي كه مي تواند خوشحال كننده هم باشد, زماني است كه والدين قبول كرده اند تا براي فرزند خود صرف كنند و به نوعي، خود و فرزندانشان در يك كار شريك و سهيم شده اند. اين عمل مي تواند از طرفی باعث افزايش حس اعتماد و درك متقابل بين فرزندان و والدين شود و از طرفی ديگر می تواند ارتباط عاطفی مابين آنها را افزايش دهد. اما پس از آنكه كودك يا نوجوانی در يك كلاس رزمي مثل آي كي دو ثبت نام كرد, حداقل منافعی را كه مي تواند از اين حضور براي خود در نظر بگيرد به قرار زير خواهد بود.

1 - اجتماعي شدن و قانون را باور داشتن
خردسالان و نوجوانان از سن 7 سالگي، به آرامی تمايل پيدا مي كنند تا وقتشان را با افرادي به غير از خانواده خود صرف كنند و بيشتر اوقات اين تمايل به صورت قرار گرفتن در يك تيم، گروه، و يا يك باشگاه ورزشي ظاهر مي شود. حضور در محيط يك باشگاه و كلاس آي كي دو که سلامت، نظم و انظباط و نشاط از مشخصه های آن است می تواند يك اتفاق خوش براي خردسال و والدين متعهدش باشد. با شكل گيري و تكامل شخصيت خردسالان در اين رده سني, و قرار داشتن در محيطي كه ياد شد, مي تواند بسيار سازنده و نويد بخش باشد. شركت در فعاليت های جمعي و مشاركت در تمامي آنچکه در دوجو (باشگاه) مي گذرد, مي تواند برای بسياري از خردسالان و نوجوان در اين سنين خاص ايده ال و رويايي باشد. آنها با پذيرش قوانين و مقررات حاكم بر محيطي كه دوستش دارند، مي آموزند تا به قوانين جدي و جامع حاكم بر محيط زندگي و اجتماعشان نيز، احترام بگذارند و به آن عمل كنند.

نبايد فراموش كرد كه، خردسالان و نوجوان، پس از قرار گرفتن در اين راه و همراه شدن با ديگران فرا خواهند گرفت كه چگونه با ديگران به صورت مسالمت آميز ايجاد ارتباط کنند و چگونه احساس جنگجويي, جاه طلبي و يكدندگي را در خود تعديل کنند.

2 - تناسب و سلامت جسماني
بي شك،هر نوع فعاليت فيزيكي كه بر اصول و قواعد خاص و صحيح بنا نهاده شده باشد بر رشد، تكامل و تناسب فيزيكي هنر جويان نو جوان، تاثير مثبتي خواهد گذاشت.به علت شكل خاص تمرينات آي كي دو، هنر جويان با استقرار صحيح، تعادل و كنترل آشنا می شوند. تمرينات موجود در آی کی دو يا هرروش رزمي اصيل ديگر، آنان را قادر مي سازد تا ساليان متوالي و طولاني، در عين سلامت و صحت، به ورزش و خود سازي بپردازند.

3 - مسئوليت پذيري
عادت کردن به انجام دادن كارهاي شخصي، از قبيل مرتب كردن وسايل, به تن كردن و در آوردن لباسها, تميز و مرتب نگهداشتن لباسها و لوازم شخصي و حضور و غياب منظم، مي تواند در افزايش و رشد حس مسئوليت پذيري خردسالان و نوجوانان موثر باشد. با افزايش سن و تجربه اين عزيزان، آرام آرام به اين مسئله پي خواهند برد كه آنها نسبت به تمامي افراد روي تشك و حتي مربيشان، مسئول هستند. به عنوان مثال خواهند ديد كه هنر جويان جديد تري كه به آنها ملحق مي شوند، به همان توجهاتي نياز دارند كه خود آنها در روزهاي اوليه ورودشان به آن نياز داشته اند.

4 - رشد شخصيتي و حس همياري
نبود مسابقه و رقابت در روش رزمي آي كي دو، آنها را در محيطي سالم و کم تنش قرار می دهد که به نوعی تضمين کننده رشدشان خواهد بود. در اين فضاي سالم، خردسالان و نوجوانان اين فرصت را پيدا خواهند كرد، تا خود و ديگري را به دور از هر گونه نگراني و تشويش ذهني، بيان كرده و همگام با سايرين پله هاي پيشرفت و ترقي را طي كند.آنها مي آموزند تا به جاي رقابت هاي نادرست، در کنار يكديگر و در جهت رشدشان قدم بردارند و يكديگر را ياري دهند.

5 - اعتماد به نفس
طبيعت و نوع خاص فنون آي كي دو، در مرحله نخست، اين حس را به فرد تمرين كننده مي دهد كه آنها قادر خواهند بود تا از هر غير ممكني يك ممكن بسازند. پرتاب يا تحت كنترل درآوردن يك يا چند مهاجم، كه حتما چند نفرشان از آنها بزرگتر و قويتر هستند، از جمله تمريناتي است كه هر هنرجو در يك جلسه تمريني به آن مشغول خواهد شد. هنرجويان نوجوان، پس از پي بردن به پتانسيلهاي بالايي كه يك فرد در عمل مي تواند در وجود خود بيابد، به درجه اي از اعتماد به نفس خواهند رسيد كه اين مي تواندآنها را در تمامي مراحل زندگيشان كمك كند. البته قطعا آن چيزي كه باعث اين اعتماد به نفس مي شود، اجرای فنون و انجام پرتابها و قفلها نيست، بلكه حس حاصل از كنترل آن موقعيت است كه آنها را به داشتن اعتماد به نفس بيشتري رهنمون مي كند.
در اين ارتباط مربيان وظيفه دارند تا براي جلوگيري از ايجاد نوعي اعتماد به نفس كاذب در نزد خردسالان، آنها را نسبت به اين مسئله آگاه كنند، كه تمامي فنون و كارهايي كه انجام مي دهند، در شرايط ويژه و خاصي صورت گرفته، و استفاده كاربردي و حقيقي از اين فنون پس از سالها تمرينات مستمر امکان پذير خواهد بود.

6 - تواضع و فروتني
هنرجويان خردسال و نوجوان، پس از پي بردن به ابعاد تواناييهايشان، در كنار اعتماد به نفسي كه حاصل تمرينات مفرح و لذت بخش بوده است، به تواضع و فروتني خواهند رسيد كه مي تواند در مسير زندگي آنها به شكلی مطلوب و صحيح، موثر باشد. تواضع توام با اعتماد به نفس، مي تواند آنها را از جدال ها و نا آرامي هاي خاص اين رده سني، دور نگه دارد و آنها را به آرامشي برساند كه در سايه آن قادر باشند، جاده هاي پيشرفت و ترقي را در اين برهه ظريف سني، با سهولت طی کنند.

جداي از مواردي كه ذكر شد، نبايد فراموش كرد كه درك فلسفه "بودو" و به طبع آن، روش رزمي آي كي دو, براي خردسالان و نوجوانان قدري مشكل است. لذا نبايد آنچه را كه از هنرجويان باتجربه و بزرگسال انتظار مي رود، از آنها نيز انتظار داشت، بلكه بايد به آنها اجازه داد تا با رعايت اصول اوليه ادب و نزاكت، از بودن بر روي تشك لذت ببرند و بايد اين زمان را به آنها داد، تا در آينده نزديک، قادر به درك فلسفه بودو (روش های رزمی) شوند. هنر جويان كم سال، به تدريج فرا خواهند گرفت كه با مسائل و مشكلات مختلف زندگي، برخوردي منطقي و مطمئن داشته باشند و با ديدی وسيع تر زندگي اجتماعي خويش را شروع كنند.

واضح است كه, درخواست اجراي فنون مشكل و پيچيده، از هنر جويان خردسال و نوجوان كار صحيحي نيست. بايد به آنها اجازه داد تا با انجام تكنيكهاي ساده و حتي بدون در نظر گرفتن نام و جزئيات خسته کننده آن فنون، از کاری که می کنند لذت برده و نسبت به ادامه کار مشتاق باشند.

تاثير مثبت تمرين کردن با هنرجويان خردسال و نوجوان است. بسياري از هنرجويان و مربيان هستند كه تمايل ندارند با آنها تمرين کرده و يا به آنها آموزش بدهند، اما تمرين کردن با خردسالان و نوجوانان, در پيشرفت و تعالي آي كي دو و شخصيت طرفين نقش بسزايي خواهد داشت.

به عنوان آخرين نکته يادآور مي شويم كه، والدين هر چه بيشتر در ارتباط با محل تمرين و مربي مناسب براي فرزند يا فرزندانشان اطلاعات جمع آوري كنند امنيت و شرايط بهتری را برای رشد فيزيکی، روحی و معنوی فرزندانشان فراهم کرده.

مدارسKi-The Ki Schools 

يكي از مهمترين اتفاقات در دنياي آي كي دو، در سال 1974 رخ داد، زمانيكه" كويچي توهي"كه آن زمان در آي كي كاي جزو مدرسين ارشد بود، به دليل عدم سازگاري با دوشو(پسر بنيانگذار)، استعفاي خود را از آن سازمان اعلام و سازمان ديگري به نام كي نوكن كيوكاي (Ki no kenkykai) را بنيان نهاد. او آي كي دو را با تاكيد فراوان روي (Ki) تدريس مي كرد. از آن زمان به بعد مدارس سنتي و مدارس" كي" ، كمترين اثر را برروي يكديگر داشته اند. تمامي مدارس Ki خود را "كي آي كي دو"مي نامند، در حاليكه در سالهاي اخير، تماس بسيار كمي بين اكثرآنها وجود داشته است، به طوري كه بسياري از گروهها در خاك اروپا و آمريكا، سالها پيش راه خود را از مركزيت ژاپن جدا كرده اند و تقريبا ديگر تماس و ارتباطي با مركزيت سنتي اين سبك در ژاپن ندارند، مانند انجمن Ki بريتانيا، كه شعبات بسياري در كشورهاي اروپاي شمالي، مركزي و غربي دارد و بر اساس راه و روش خاص خود عمل مي كند.


شين شين تويتسو آي كي دوShin shin toitso Aikido  -

اين سبك توسط "كويچي توهي"بنيان گذاري شد. آي كي دو با ذهن و بدن متحد و هماهنگ شده. توهي سن سي، تاكيد بسيار فراواني بر درك واژه Ki و تكامل مستقل اين جنبه از آي كي دو در تمرينات، براي كاربرد آن در سلامت عمومي و زندگي روزمره داشت.
اين سبك يكي از نرمترين سبكهاي موجود در آي كي دو است و مشخصه هاي آن، حركات نرم در حين تمرين و حركاتي مثل پريدن يا ردكردن را شامل مي شود. در اين سبك، اهميت زيادي به جنبه هاي كاربردي فنون داده نمي شود(حداقل در چهار يا پنج سال نخست تمرينات) و تمامي توجه، معطوف به ارتقاء سطح Ki و تكامل آن است. Tohei تعداد زيادي تمرين ابداع كرده، كه ميزان فهم هر فرد از اصول كي، در بوته آزمايش قرار داده مي شود. اين تمرينات امروزه تنها به آي كي دو كاران آموزش داده نمي شود، بلكه همه افراد مي توانند به فراگيري آن بپردازند. در نتيجه، اين سبك و نحوه اجراي فنون، عموما نرم و آرام است.

سبكهاي ورزشيThe Sporting styles -

يكي ديگر از اتفاقات بزرگ در تاريخ آي كي دو، كه در زمان حيات اوشيبا رخ داد، زماني بود كه "كنجي تومي كي" كاري غير معمول پيشنهاد كرد، تا تمرينات آي كي دو به صورت كاتا و مسابقه اي برگزار شود. او براي اين كار دلائل و براهين خود را داشت. از آن زمان به بعد كمترين ارتباط و مشتركات بين مدارس" تومي كي" و مدارس آي كي دو، كه نزديك به خط و جريان اصلي آي كي دو بوده اند برقرار بوده است. در سالهاي اخير، تعداد زيادي انشعاب در"تومي كي ريو" صورت گرفته كه همگي ايده مسابقه و رقابت را در اين طريقت رزمي كنار گذاشته اند.

تومي كي ريوTomiki Ryu -

اين سبك توسط كنجي تومي كيKenji Tomiki ( 1900-1979)، كه يكي از شاگردان اوليه استاد"جيگوروكانو" بنيان گذار جودوبوده، بنيان گذاري شده است. "تومي كي" معتقد بود كه تلفيقي از تمرينات آي كي دو در راستاي خطوط تعليمات سن سي كانو، مي تواند در يادگيري سهل تر آي كي دو موثر باشد. براي مثال او اين روش را متناسب تدريس در دانشگاههاي ژاپن مي دانست. او معتقد بود كه معرفي عناصري به نام"مسابقه و رقابت" از زمانيكه ديگر از اين فنون در ميدان جنگ استفاده نمي شود، كمك مي كند تا تمرينات سازنده ترو متمركزتر شوند. اين عقيده آخري دليلي بود بر جدائي از استاد، چرا كه موريهه به طور جدي معتقد بود: كه هيچ جايي براي مسابقه و رقابت درتمرينات آي كي دو وجود ندارد.
فنون آي كي دو ايكه در "تومي كي آي كي دو" تدريس مي شود، بسيار شبيه به آن چيزي است كه Shirata و Shioda ، دوتن از شاگردانO-sensei قبل از جنگ جهاني دوم، انجام مي دادند، اما مسئله رقابتي كردن آي كي دو مانند مسابقات جودو، منحصر به" تومي كي آي كي دو" بوده است، كه از طرف جامعه آي كي دو مورد انتقاد بسيار قرار گرفت."تومي كي ريو" به خاطر استفاده از كاتا (فرمهاي از پيش تعيين شده) در آموزش و برگزاري مسابقات، در هر دو حالت دست خالي و مسلح (چاقوي پلاستيكي)شاخص است.

فو گا كو كايFugakukai -

شاخه اي از Tomiki ryu است كه توسط Karl Geis ابداع شده. در اين شاخه از Tomiki، مسابقه وجود ندارد. اين سازمان در سال 1982 تاسيس شد و در اين امر، Miyake وinoue وي را كمك كردند. اين گروه در سيستم Tomiki تغييراتي ايجاد كردند كه مهمترين آن حذف مسابقه و جايگزيني تمرينات Randori به جاي آن بود.

جيو شين كاي Jiyushinkai -

شاخه اي از Fugakukai است، كه توسط Chuck Clark در سال 1986 ابداع گرديده. وي و گروهش از شاگردان Karl Geis بوده اند.

مدارس غير وابسته آي كي دو Unaffiliated Aikido Schools -

بسياري مدارس آي كي دو وجود دارند، كه به طور مستقل و آزاد در سرتا سر اروپا، آسيا، ايالات متحده و ديگر نقاط جهان مشغول به فعاليت هستند، كه تقريبا اكثرآنها خطي را دنبال مي كنند كه سرچشمه اش به طور مستقيم و يا از طريق يكي از سبكهاي اصيل، به تعليمات موريهه اوئشيبا برمي گردد. بسياري از اين مدارس توسط مربيان مجرب و متعهدي اداره مي شوند كه تمامي سعي و تلاششان را در جهت ارتقاء و شكوفائي فرهنگ و فلسفه غني آي كي دو به كار گرفته اند. گرچه ممكن است كه اين مدارس به هيچ سازمان، گروه يا سبك معتبري در ژاپن يا ديگر نقاط جهان متصل نباشند، ولي درعوض تمام تلاششان را در انتقال تعليمات موريهه اوئشيبا به كار گرفته و مي گيرند. به طور كلي از نظر سازماني، دو طيف اصلي در آي كي دو مشغول به فعاليت هستند.

اول، سبكهايي هستند كه يك سازمان مركزي جهاني دارند و در بسياري از نقاط دنيا شعبه يا نمايندگي نيز دارند و گروه دوم شامل مدارسي هستند، كه به هيچ سازمان تك سبكي، اعم از ملي يا جهاني وابستگي ندارند و به صورت مستقل عمل مي كنند. گرچه ممكن است اين مدارس با حفظ هويت و استقلالشان در انجمن ها و فدراسيون هاي چند سبكي اعم از ملي يا جهاني هم عضويت داشته باشند، همانطور كه سازمانهاي تك سبكي نيز ممكن است در اين نوع انجمن ها يا فدراسيون ها عضويت داشته باشند، يا حتي ممكن است تعدادي از اين مدارس به صورت گروهي تشكيل يك انجمن بدهند.

اصولا يك سبك نمي تواند غير وابسته باشد، چرا كه اگر گروهي عنوان سبكي را يدك مي كشد، پس الزاما به يك سازمان يا بدنه جهاني تك سبكي نيز متصل هستند. ولي وضعيت براي مدارس غير وابسته متفاوت است، يك مدرسه با هر پيش زمينه ايي كه ممكن است داشته باشد- حتي پيش زمينه يك يا چند نوع سبك شناخته شده وخاص- مي تواند به صورت مستقل عمل كند و تابع هيچ نوع سازمان جهاني تك سبكي هم نباشد، ولي همانطور كه توضيح داده شد به احتمال زياد ممكن است عضو يك انجمن يا فدراسيون ملي باشد، مانند آنچكه در انگلستان، فرانسه، ايالات متحده و حتي در ايران شاهد آن هستيم.

تجربه نيز ثابت كرده است كه، مربيان مشغول به تدريس در اين مدارس، هميشه نقش انكار ناپذيري در بسط و توسعه مشتركات و اصول پايه ايي آي كي دو داشته اند و آموزش عمومي را به دور از هرگونه تعصب سبكي و به معناي حقيقي اش درك كرده و انجام داده اند. در حقيقت آنچه را كه اين نوع مدارس در سطح جهان انجام مي دهند، همان آي كي دو است و اگر ريشه آنها را دنبال كنيم به موريهه اوئشيبا يا يكي از شاگردان ارشدش برمي خوريم. اين مدارس اعتقادي به نامگذاري آي كي دو خود ندارند و معتقد هستند كه تنها آي كي دو كار مي كنند. حتي اين مدارس ممكن است بر روي مدرسه يا گروهي از مدارس خود نامي بگذارند تا به قول عاميانه، هويتي نيز داشته باشند، ولي هيچگاه حاضر نيستند آي كي دو خود را بوسيله نامي خاص هويت بدهند و معتقدند، آي كي دو هماني است كه موريهه اوئشيبا ابداع كرده و بسط داده، حتي او نيز براي آي كي دو خويش نامي انتخاب نكرد بلكه براي مدرسه يا سازمانش نامي برگزيد، كه همان آي كي كاي است.(كاي به معني موسسه است و آي كي كاي به معني موسسه آي كي مي باشد.(